De prinses met de slechte ogen.

De Prinses met de slechte ogen.






Mijn oudste dochter heeft een bril. Nog niet zo heel lang, hoor, sinds februari dit jaar.
Het is niet echt een ding voor mij hoor. En ook niet voor haar. Het staat wel charmant en een tikkeltje eigenwijs.
Ze is nu inmiddels bijna 6 jaar. Maar mijn vermoeden van slechte ogen was al veel langer.
Zo was er het signaal dat zij altijd met haar neus op het beeldscherm van de televisie stond, en ook op school geen werkjes meer wilde doen.

Zo rond haar derde jaar mocht ze van het consultatiebureau een oogtest doen. Dit verliep zoals bij meerdere contacten op het consultatie bureau niet geheel vlekkeloos. Dus terug, een nieuwe afspraak, en weer proberen. Maar madame weigerde.
Het instituut consultatiebureau is naar mijn inziens een prima iets. Maar bij mij en ook bij mijn dochters halen sommige dames daar niet het beste in ons naar boven.

Met dit in mijn achterhoofd gingen er nog niet meteen alarmbellen af. En ook op school heeft geen van de juffies iets in de gaten. Ja, ze heeft korte concentratie en ja, ze is een beetje jong nog.
Genoeg argumenten voor mij om niet meteen naar de oogarts te gaan.

Behalve het onderbuik gevoel. Dat gevoel waar je niet precies de vinger op kunt leggen, maar waarvan je weet er komt een moment dat dat gevoel een naam krijgt.
Zo ook in deze situatie. Ik ben toch naar de huisarts gegaan en ik heb een verwijsbrief gekregen.
Met een vier maanden wachttijd, eindelijk een afspraak gehad. En bam, de uitslag.
Mijn meisje heeft aan beiden ogen +13,5.
Ik kon het niet geloven. Dat arme kind, ze is bijna stekeblind geweest.
Achteraf, ja achteraf valt alles op zijn plek. Het plaatje word helemaal duidelijk.

Belangrijk is nu dat het geen ziekte is, het wordt niet erger. Belangrijk is ook dat we ermee aan de slag moeten en kunnen.
Elke dag om en om een oog afplakken, voor vier uur lang. Makkelijk is het niet voor haar.
Afgelopen week weer terug geweest voor controle. En het gaat goed. Niet snel, maar wel goed.
Door deze aangeboren afwijking is haar netvlies niet goed ontwikkeld. Dit gebeurt normaal in het babystadium en moet dus nu nog gebeuren. Door de stickers wordt het netvlies gedwongen om zich te gaan ontwikkelen.

We zijn er nog wel even zoet mee. Waarschijnlijk zullen we nog een jaar bezig zijn met het afplakken van de ogen.
Mijn vragen of het allemaal zin had gehad als ik eerder naar onderbuikgevoel had geluisterd?
De ene arts zegt ja, de ander nee. Voor mij heeft onderbuikgevoel duidelijk een functie.
Eentje die ik niet meer zal negeren.

Veel Liefs,
Barbara


Labels: ,