Onze Bontjes



Mama met een Blog
Abessijn Phumba en Siamees Scuba


Twee Bontjes

Sinds 2001 hebben wij twee bontjes in huis rondlopen. Een Abessijn en een Soort-van-Siamees.
Brengt een hoop gezelligheid mee in huis, samen met bossen haar die door het huis heen dwarrelen.

Monsters met karakters
Heerlijke Monsters, met echt eigen karaktertjes.
Ja, ik weet het, lieve hondenmensen, daar komen de karaktertjes. Maar tja het is gewoon ook echt zo. Tuurlijk honden hebben ook een karakter, ja en ze zijn ook heel lief en ja ze zijn ook heel volgzaam en slim enzovoort en enzovoort.
Wanneer je het zo leest, dan denk je waarschijnlijk dat ik een hondenhater ben, maar dat is absoluut niet zo.
Echt niet. Alleen in ons leven past nu geen hond. Toen niet en nu nog steeds niet.

Ons leven is meer gericht op wat zelfredzaamheid. Meer een soort van zelfstandigheid zal ik maar zeggen. Een vorm van zelfstandigheid waarbij ik de deur uit kan lopen met twee kinderen zonder dat ik hoef te denken aan: O ja de hond..
Ik weet dat er een tijd komt dat de oren van mijn hoofd gezeurd gaan worden: Wij willen een hond.
En dan zal ik sterk blijven, denk ik, net zoals de vissen die er niet in zouden komen en nu triomfantelijk hun middelvin (-ger) naar mij opsteken bij het tigste rondje dat ze zwemmen. Echt te gek, hoor, in een vierkanten bak.

Maar terug naar mijn bontjes. Afgelopen zomer hebben we vrij plotseling afscheid moeten nemen van 1 van de poezebeesten. Mijn Geliefde Abessijn. Phumba.
Een prachtbeest met een groot hart voor ons gezin.

Mama met een blog


Was zelden ver van ons en liep ook rustig mee naar de speeltuin met de kinderen en dan net zo lang wachten tot we weer naar huis gingen.
Wat er is gebeurt? Eigenlijk niks, meer een soort van major nierfunctiestoornis die door het warme weer zijn beste kant liet zien. Mijn arme Phumba, er bleef weinig van hem over. En dan maak je een keuze.
Een keuze van verdriet. En gemis.

Onze Soort-van-Siamees is nu alleen. En ik weet dat zij hem ook mist. Af en toe praten we samen even over Phumba, want dat doen Soort-van-Siamesen nu eenmaal graag. En ook met de kinderen praten we er vaak over. Het gaat ook eigenlijk best, zo zonder hem. Minder haar, minder kattebak verschonen. Meer aaitjes voor het ander poezebeest. Tja iedereen doet het best goed zonder Phumba, maar wat missen we hem.
Dus bij deze een klein ereplekje voor hem.


Mama met een blog

Mama met een blog

Labels: ,