De Kleine Prinses en haar Schooltje


Prinses Celeste en haar schoolwerk.

Yep, ook prinsessen moeten naar school. Want als prinses kun je niet een beetje dom staan te wezen.
Je bent tenslotte een prinses, dus iedereen wil met je praten, ook de hele slimme mensen. En je mening weten. Dus ja, een beetje snapvermogen is wel handig.

Daarnaast moet je als prinses natuurlijk ook je brood verdienen. En je mooie jurken en al die leuke hakken schoenen en mooie kroontjes. En wat een paleis tegenwoordig wel niet kost, niet normaal.

Dus een beetje zelfredzaamheid is wel handig en daar hoort naar school gaan dan wel bij.
Tenzij er een heel knappe prins op een wit paard voorbij komt met heel veel doekoes, die toevallig ook nog heel aardig is. Tja dat is een ander verhaal. Maar deze exemplaren staan op de lijst van het Wereld Natuur Fonds als uitstervend dier soort.
Je komt ze bijna niet meer tegen, ze zijn zo zeldzaam. Een hele aardige met een wit paard. Of een veel doekoes en een paard. Ja de kans is een stuk groter dat je deze wel ergens vindt, maar het complete pakket..heel lastig.

En dan hebben die gasten natuurlijk zelf ook nog een wensenlijstje waar hun ware prinses aan moet voldoen.
Echt, niet een klein lijstje, maar echt, hè. Zo een waslijst.

Afijn, je snapt het al, terug naar school. Waar onze oudste prinses op commando springt in nieuwe dingen, heeft onze jongste een zetje nodig. Meer een por of soms zelfs een flinke duw.
Deze is niet zo van het springen. Nieuwe enge dingen zijn om aan te wennen, niet om in te springen.
Zo gezegd zo gedaan.
Eerst maar eens een paar keertjes naar de peuterspeelzaal, om te wennen aan school.
Namelijk een juffie/ meester met wat kindjes om mee te spelen en om te wennen aan wat schoolstructuur.

De eerste keer was fantastisch. Het ging zo goed.  School leuk, kindjes leuk en ook het juffie was erg leuk.
Vol trots verteld de kleine prinses over haar school, want zij heeft er nu ook één, aan haar grote zus.
Ze hebben gezongen en geknutseld. Buiten gespeeld en in de poppenhoek geweest.

Toen kwam de tweede keer, deze was al wat lastiger. Dag zeggen was moeilijk. Maar nog net te doen.
Ook deze dag was leuk. Maar de derde keer..
Jongens, wat een drama. Ze moesten haar van mij aftrekken, dikke tranen. Een sippe lip en een gebroken moederhart later, wordt school minder leuk. Sterker het wordt iets waar ze tegen op gaat zien.
Mijn kleine prinses gedijt duidelijk nog het beste thuis, in haar nog even veilige omgeving.

Waar doe ik nu goed aan?
Doorzetten of Time-out? Ik heb mijn keuze gemaakt.
Prinses Celeste blijft nog een jaartje thuis. Volgend jaar september wordt ze 4 jaar en dan ...
zien we gewoon weer lekker verder.

Mama en Celeste zomer 2012


Liefs Barbara





Labels: ,