Did you ever hear of Night Terrors?



Mama met een blog
Wat een nachtmerrie!



 Toen mijn oudste dochter ongeveer 2,5 jaar oud was kreeg ze last van nachtelijke huilbuien.
Elke avond rond een uurtje of elf, half twaalf was het raak. Ze werd wakker en huilde en huilde. Je kon haar even troosten en geruststellen. Daarna stopten we haar weer lekker onder de wol en viel ze weer in slaap. Tot een uurtje of half een. Dan begon het weer, huilen en huilen. Soms ook echt paniek.

Het begin

In het begin vraag je of ze misschien een nachtmerrie heeft gehad. Of moet ze plassen? Heeft ze misschien honger of dorst? Is ze bang? Maar helemaal niks. Alles was nee. En weer stopten we haar lekker onder de wol. En was de rust wedergekeerd. Tot een uurtje of drie. Daar begon ze weer. Huilen en huilen, maar nu ook echt met paniek.
Wat heeft ze toch? Heeft ze slecht gedroomd? Honger, dorst, plassen? Allemaal nee?
Grrr, nou niet meer huilen, dan jongedame.



Ik kan je vertellen dat je dit na een paar nachten flink gaat opbreken.
En op het moment dat het nachtelijke huilen begon, was ik hoogzwanger. Nee, dat haalt niet het beste in mij naar boven.

Elke volgende ochtend wist mijn dochter van niks meer. Ze had prinsheerlijk geslapen.
Heerlijk, zat ik dan in de ochtend aan de ontbijttafel, uitgeblust en op. Natuurlijk wisselde manlief en ik elkaar af in de nacht. En we hebben ook echt alles geprobeerd. Van boos worden en straffen tot begripvol zijn en belonen. Echt niks hielp.

HELP!

Het consultatiebureau was niet echt behulpzaam. Daar keken ze mij ook met van die grote ogen, duidelijk nog nooit van gehoord. In wanhoop tuurde ik op het internet alle fora af, op elk mogelijke zoekterm die ik maar kon bedenken. Maar geen oplossing.

Ondertussen was mijn tweede dochter ook geboren. We hadden het in de nacht vaak drukker dan overdag. En op een gegeven moment stond ik zelfs de meest hulpvaardige bibliothecaresse in de bibliotheek af te snauwen. Ook autorijden was niet echt handig meer, met al dit slaapgebrek. Ik merkte dat mijn eindpunt was bereikt.
Dit MOEST stoppen. Een afspraak bij de huisarts en een verwijzing naar een psycholoog of kinderarts zal dan wel de oplossing brengen, dacht ik of hoopte ik.

Pavor Nocturnus

Tot ik op de volgende website kwam: http://www.nightterrors.org/
Hoe ik er kwam, weet ik niet meer, maar wat een herkenning. Het is een Engelse site en geeft heel veel informatie.
Zo blijkt er ook een medische term te zijn, namelijk: pavor nocturnus. Op de Nederlandse site
http://www.kinderneurologie.eu/ziektebeelden/slaap/pavornocturnus.php kwam ik achter nog veel meer informatie.

Zo blijkt dat het vaak in families voorkomt, daar waar ook slaapproblemen voorkomen als slaapwandelen. Het begint ook vaak rond de drie jaar bij kinderen. En er bestaat niet echt een specifieke behandeling.
Ja, er bestaan medicijnen voor, maar deze zijn best wel heftig. Zeker voor kinderen.

De supertip die ook op de Nederlandse site staat vermeld is het wakker maken van je kind een kwartiertje voordat de night terror begint. Het idee is dat ze hierdoor op de juiste manier weer in slaap vallen en geen last hebben van een night terror.

Rust

We lieten onze dochter nu elke avond rond half elf plassen en brachten haar weer naar bed.
En het heeft geholpen! Echt,  de nachtmerrie was voorbij.
We zijn nu bijna drie en een half jaar verder. En elke avond hebben we haar braaf wakker gemaakt. Het gaat echt heel goed.
Ook hebben we gemerkt dat de laatste tijd ze aangeeft dat ze niet meer wil plassen en gewoon lekker wil blijven liggen. En ook dat gaat goed. Het lijkt erop dat deze jongedame eroverheen aan het groeien is. Dat is een geluk en geen vaststaand gegeven heb ik gelezen.

Het heeft bijna een jaar geduurd, voordat we wisten wat onze lieve meid had.
Ik hoop voor alle lieve ouders die met deze uitdaging te maken hebben, snel een oplossing vinden. Ook hoop ik dat er meer bekendheid komt, hieromtrent. Ik vermoed dat dit een hoop ellende kan voorkomen binnen een gezin. Misschien dat dit stukje helpt.

Het lijkt erop dat wij deze uitdaging hebben gehad en de rust terug is.
Voor nu dan.. :)

Liefs Barbara



Labels: ,