Als ik later groot ben....



                                                        Thailand, Koh Chang, 2012

Ergens in de afgelopen weken had ik een kort gesprekje met mijn oudste dochter wat een beetje is blijven hangen.

Mama, zei ze, als ik later groot ben, wil ik veel gaan reizen, net als jullie.

Ah, dit klinkt als muziek in mijn oren. Wij houden van reizen. Verre reizen en iets dichterbij reizen.
Mijn lief en ik hebben veel bijzondere reizen gemaakt samen, voordat er kinderen waren. Maar ook met kinderen hebben we een paar bijzondere reizen gemaakt. 
Onderweg kwamen we altijd veel reizende gezinnen tegen. In Thailand en in Argentini√ę, eigenlijk zo`n beetje overal. Gezinnen met 1, 2 of wel veel meer kinderen. In een prachtig resort, maar ook in de trein of metro.
Meestal back-packend.
Heerlijk! 
En de gezichten van de kinderen, maar ook van de ouders straalden gewoon! 
In onze optiek was het krijgen van kinderen niet een belemmering om te stoppen met deze reizen, in theorie dan. Want in de praktijk komt er toch wel meer bij kijken, ahum. 

Maar mijn dochter keek erg serieus bij ons korte gesprekje. Later mama, als ik groot ben...
Natuurlijk, zei ik, moet je lekker doen. Maar op het moment dat ik haar wilde vragen waar haar reizen naar toe gaan zegt ze: 
           
                             Maar mam, dan heb ik wel een man nodig!

Huh?!? Wat?!? Een Man?!? Waarom ?!?
Ik schoot een beetje in de lach. Dit viel wel een beetje rauw op mijn hart, welke nog een restje feminisme bevat.
Niet lachen hoor mam, want weet je wel waarom? 
Eh, nee, lief, vertel, ik ben echt wel een beetje nieuwsgierig.
Nou, zegt ze, anders raak ik natuurlijk de weg kwijt!
Oké. Klinkt..eh wel logisch. Ik kijk haar aan en twee grote bruine kijkers kijken terug, met een oprechtheid welke ik niet durf te ondermijnen.
Ik kan er dan ook alleen maar aan toevoegen:  aha, ik snap het.

Onze wegen scheiden zich, en ik blijf een beetje verbluft achter. 
Stiekem vraag ik mijzelf af of ik iets verkeerds heb gedaan? 
Maar besluit het daar te laten waar het is, bij haarzelf. 
Ze mag het allemaal zelf uitvinden...

Liefs Barbara





Labels: ,