Nee-Kan-Gewoon-Niet, Toch?



mama met een blog


Het was zo tegen het einde van oktober dat ik mij anders voelde. Niet echt te omschrijven anders. Gewoon anders.
Het zal toch niet...?
Nee, dat kan niet. Toch maar even testen dan? Ik bedoel het duurt nog Dágen voordat ik mijn menstruatie krijg. Maar echt, ik vertrouw het niet. Maar het kan niet. Kan-gewoon-niet.
Nou, ja, allés kan, maar...nee-kan-gewoon-niet.

Drie tot vier dagen voor de menstruatie testen is niet slim, toch? Want stel dat de test negatief is, heb ik dan een betrouwbaar antwoord op mijn vraag?
Nee. Maar... ach nee-kan-gewoon-niet, toch?
Goed, Bar, niet zeuren, toch gewoon doen!

Onzeker word ik ervan. Ik heb een compleet gezien, twee prachtige gezonde dochters. Nog completer?

Ja! Het wordt nog completer. De test is positief! Positiever wordt het waarschijnlijk niet.
Dit bericht moest even bij mij inzinken.
Oké, het verklaart hoe ik mij nù voel. Misschien maar eerst even afwachten of ik niet echt ongesteld wordt. Ik bedoel hoe vaak gaat het niet fout zonder dat je het weet. Dat lees je toch wel eens?

Manlief is relaxed en blij. En ik? Niet.
Ik heb de afgelopen maanden de tijd in stukjes gehakt. Eerst mijn menstruatie afwachten, goed, deze kwam dus niet. Dan nog maar een weekje afwachten. Eh, dan maar de verloskundige bellen. Die adviseerde met klem een echo, voor zo rond de 7 weken. Gewoon even afwachten of er echt wat zit en of er ook een hartje klopt. Lijkt me prima idee. Dan wachten we gewoon nog een weekje of twee. Kan echt van alles gebeuren.

Hoe ik mij voelde? Waardeloos. Emotioneel wat instabiel. Niet blij en ook niet verdrietig. Fysiek aardig misselijk. En zoo moe en niet lekker.
De echo is duidelijk, een garnaal met een kloppend hartje. Ziet er allemaal goed uit. Maar het is nog vroeg zei de echoscopiste. Dat is zo waar. Het is nog vroeg, het kan nog echt alle kanten uit.

Nieuwe afspraak maar, voor een termijnecho, zo rond de 10 weken. Effe afwachten nog.
Komt goed, Bar, blijf ik tegen mezelf zeggen, linksom of rechtsom. Ondertussen ervaar ik de zwangerschapskwaaltjes steeds meer als hinderlijk.
De dagelijkse rompslomp gaat door, de zorg thuis voor mijn meiden, mijn werk, het huishouden. Ondertussen raak ik geobsedeerd door eten. Wat kan ik verdragen en wat absoluut niet en hoe zat dat ook alweer met voedingssupplementen?
Even googelen maar.

Na best een fysiek pittige periode is de termijn echo aangebroken. De echo laat mij een prachtig klein mensje zien met alles erop en eraan. Het spartelt en zwemt en heeft er duidelijk zin.
Het enthousiasme van de echoscopiste is aanstekelijk. Wat is dit toch bijzonder en een wonder.

Het wordt gewoon weer een avontuur!
Ja, ik ben zwanger en we krijgen er een derde kindje bij. Iedereen mag het nu weten.

Liefs Barbara








Labels: ,