Kraamweek 1 & 2


Mama met een blog
Mooi gedichtje

Wat heb ik genoten afgelopen twee weekjes en wat zijn ze omgevlogen.
Wanneer ik terugdenk aan die ochtend op 25 juli lijkt het alweer zo lang geleden en toch ook weer niet.
Samen om 6.15 u in de auto te stappen en richting ziekenhuis te rijden was bijzonder.
Het besluit was genomen, de kleine zou worden gehaald met een keizersnede.

En eerlijk gezegd, het bleef een dubbel gevoel tot het einde. Was dit de juiste beslissing?
De hele nacht heb ik gedraaid en gewoeld. En afscheid genomen van mijn buik.
Want lieve buik, wat heb je je werk weer goed gedaan en wat heb ik van je genoten.
Ik kon mij haast niet meer voorstellen hoe het was zonder mijn buik.
Het gedichtje hierboven kan het niet beter verwoorden.

In mijn buik was ons mannetje rustig. Af en toe een schopje en een duwtje.
Ook een hikje heb ik nog gevoeld.
De dagen ervoor ervoer ik veel voorwee├źn. Welke ook best wel pijnlijk waren.
Ook de hitte maakte het soms best wel even lastig.
Dus was ik er klaar voor? Ja.

Gelukkig was ik de eerste van die dag voor een keizersnede en ook de enige, voorlopig.
Dat maakte dat het ziekenhuis personeel de tijd nam. En dat gaf rust.
Om 6.30 u moesten we ons melden en om 8.35 u is onze zoon Liam geboren.
Het gesprek met de gynaecoloog na de operatie gaf nog meer rust.
Zij vertelde dat het een zeer goede beslissing was geweest om voor een keizersnede te kiezen.
Ik had blijkbaar veel litteken weefsel opgebouwd na de vorige keizersnede en dat had de bevalling op een natuurlijke manier zeker niet gemakkelijk gemaakt.
Pff, dus toch een goede beslissing geweest!

Na twee dagen ziekenhuis mocht ik alweer naar huis. Alles ging goed. We waren beiden gezond verklaard en mochten thuis lekker aansterken.
Wat een een rijk gevoel om thuis te komen.
De kraamzorg kwam in de middag om de boel op te starten en dat voelde meteen goed.
Ik heb echt een super kraamweek gehad.
Nogmaals mijn dank is groot, Nancy, Monique en Marielle.
Ik ben verwend en vertroeteld en heb mijn kraamtranen heerlijk kunnen laten lopen.

Sinds vorige week woensdag zijn we nu met zijn vijven thuis.
Ikzelf moet rustig aan doen tot 6 weken na de operatie. Dat geeft logistiek soms wat aanpassingen, maar tot nu toe lukt het heel aardig. Vooral omdat ik weet dat er zoveel lieve familie en vrienden willen helpen als het nodig is.

En Liam? Ja , die doet het geweldig.
Gebroken nachten? Check!
Darmkrampjes? Check!
Onrust af en toe? Check!
Maar ik weet, dit duurt maar even. En nu twee weken is het hele prille er al weer af, zijn gezichtje verandert met de dag en ik zie hem groeien.

Kortom, het gaat heel goed!


  photo handtekeningafsluitingblogkat_zpsfae9a3f3.jpg

Labels: , ,