Een reflux baby?




Liam mag gelukkig alweer bijna naar huis. Terugkijkend naar afgelopen dagen vraag ik mij vaak af hoe het nou zo is gekomen dat er een opname moest komen in het ziekenhuis.
Het begon uiteindelijk allemaal met een beetje spugen en een beetje onrust.
Ik hoor het mij nog zeggen in de eerste kraamweek: ach ja de onrust van een baby, dat mag best een beetje. Niet wetend dat het begrip onrust een nieuwe betekenis kreeg.
Je denkt, ach ik heb al twee baby's gehad, ik zou het nu toch wel snappen?

Maar hoe ver zat ik ernaast.
Kleine Liam begon steeds meer te spugen en te huilen . Dat begon eigenlijk al in de derde week. Ik merkte duidelijk een toename in de onrust. Ach een groeisprongetje dacht ik nog.
Tegen de vijfde week sliep ik 's-nachts rechtop met hem en overdag sliep hij veel in de draagdoek. Daarnaast had hij een weerstand tegen het op zijn rug liggen.  Dus overdag wegleggen in zijn bedje lukte alleen maar op zijn buik.

Na een beetje rondstruinen op het Internet kwam ik tot de conclusie dat het reflux moest zijn. En dat, zei het consultatiebureau, is prima te verhelpen met medicatie.
Nou ben ik geen fan van medicijnen op die leeftijd, maar Liam had duidelijk pijn. Steeds meer pijn en dat spugen. Soms wel 3 uur na de voeding kwam alles er weer uit.
Medicatie dan maar. Op naar de huisarts!

In de wachtkamer bij de waarnemend huisarts, want eigen huisarts is weer is op vakantie, met krijsende baby een UUR gewacht. Eindelijk binnen in de spreekkamer kreeg ik een verwijsbriefje. Met de boodschap: Ga maar bellen naar de kinderarts als je denkt dat het nodig is.

Goed.

Binnen drie minuten weer buiten, huilend en twijfelend. Misschien is het dan toch niet zo erg.. denk ik nog. Geen reflux?
Thuis kreeg ik van een bevriende huisarts een receptje ranitidine drank.
Ondertussen ging het met Liam weer iets beter. Even afwachten dan maar.
Maar een week later merk ik dat het toch beter is om de medicatie te halen.
Helaas kreeg ik een te lage dosering mee. En bij navragen moest ik het toch nog maar een weekje aankijken, want tja medicatie heeft zijn tijd nodig...

Na nog eens 3 weken is Liam niet meer te troosten. Hij is zo onrustig en slapen doet hij bijna niet meer.
Ik raak uitgeput en Liam ook.
Mijn gezin is moe...

Op Internet lees ik dat de medicatie hoger mag. Maar mijn gevoel zegt: het is klaar zo. Ik kom er niet meer uit. Eerst maar eens met de kinderarts bespreken. Dan toch maar een afspraak maken. Gelukkig mag ik nog dezelfde dag terecht. Maar nog steeds heb ik het idee dat ik mij misschien aanstel..
Maar wat een fijne arts. Hier wordt geluisterd.
Ik word serieus genomen.
Alle mogelijkheden worden doorlopen en uiteindelijk de beslissing dat het beter is om hem op te nemen. Zoveel pijn is niet goed.

Huh? Van niet ernstig naar opname?
Dus toch een refluxbaby, met veel onrust en slaapgebrek als gevolg. Een visueuze cirkel die niet meer te doorbreken was.
De opname was goed. Heel goed. Ik zie een ander kind in het ziekenhuis. De medicatie werd verhoogt naar maximale dosering en hij werd ingebakerd. Wat een verschil!
En wat een lieve mensen werken daar, ik heb zoveel handvaten gekregen en steun.

En tijdens het schrijven krijg ik te horen dat hij naar huis mag! En nu ligt hij alweer lekker in zijn eigen bedje te slapen, thuis!
Komende weken moet er een strak schema aangehouden worden mbt de slaap en Icm de medicatie zal het een hele verbetering zijn. Hoe lang er medicatie moet worden gebruikt is nog onbekend. Misschien een paar weken, maar het kan ook een paar maanden zijn.
We gaan het zien. Ik heb nu een goede back up en voel mij weer zeker genoeg. We gaan er weer helemaal voor!

Ik ben blij, Liam is blij en mijn gezin is blij.

Lieve groet,
Barbara

Labels: , ,