Kleine meisjes worden groot


mama met een blog



Mijn lieve dochters, wat is mama trots op jullie. Ik denk dat het tijd is dat, dat wel eens keer gezegd mag worden.
Want
het was niet niks afgelopen maanden. Er gebeurde zoveel en er werd echt wel wat van jullie verwacht. Mamaˋs tijd, aandacht en liefde moesten jullie regelmatig delen. En heel soms, zoals toen Liam in het ziekenhuis lag, was mama er eventjes helemaal niet.
Maar wat een kanjers zijn jullie, poeh hé.

Het begon zomaar ruim een jaar geleden. Er gebeurde ook zoveel tegelijk. En nu ik erop terug kijk kan ik niet eens meer zeggen wat het allemaal was. Maar het kwam erop neer dat er altijd wel wat was.  Veel dingen waren leuk voor jullie, zoals de nieuwe kamer die jullie kregen en dat we op vakantie gingen met het vliegtuig. O, zo spannend vonden jullie dat.
Maar ook het nieuws dat er een broertje of zusje bijkwam, werd met open armen ontvangen.

Maar het was ook een periode dat mama moe was en flink misselijk. En dat hield eigenlijk niet op.
En toen was er nog de tijd dat mamaˋs buik ging groeien. En groeien. En nog een beetje groeien. Tjonge het leek wel of mama een voetbal had ingeslikt!
Maar door de dikke buik was mama wel wat minder wendbaar. En ook de trap op en af leek wel een klim op de Mount Everest.
Dat betekende dat jullie ineens veel meer zelf moesten gaan doen. Dat was best een beetje wennen voor jullie.

En toen kwam daar de dag dat mama met haar tasje naar het ziekenhuis ging. Niet voor even, maar voor een paar daagjes.
En dat er een klein broertje geboren werd.
Zomaar een klein broertje erbij. Een babybroertje die vanaf dat moment, dag en nacht de aandacht van mama slurpt. Die ook nog eens `s-nachts de boel op stelten kan zetten. Die jullie geduld ernstig op de proef kan stellen.

Maar wat laten jullie een hoop liefde zien. Kusjes en knuffels, een aaitje over zijn bolletje en een lief woordje voor hem. Voor jullie is het alsof hij er altijd is geweest.

Af en toe voel ik mij best schuldig en knaagt het aan mij dat ik de tijd en aandacht die ik eerst voor jullie had nu een stuk minder heb. Dat ik af en toe een keuze moet maken tussen een uitje met ons allen buiten de deur of  rust en regelmaat voor jullie broertje. Zouden andere mamaˋs dat ook hebben, vraag ik mij dan af.
Maar geen klacht komt er over jullie lippen, jullie liefde is en blijft onvoorwaardelijk.

Ik besef maar al te goed hoe hard de tijd gaat en probeer elk moment met jullie vast te houden en op te slaan in mijn geheugen. Ik zie dat jullie groeien en al  grote meisjes worden.
Elke ochtend met jullie rugzakken op, samen met papa richting school gaand.
In de middag weer thuiskomend met allemaal verhalen over school en vriendjes en vriendinnetjes.
Ik voel dan trots!


Lieve mama


Maar met dit prachtige briefje wat ik vorige week van jullie kreeg, weet ik het weer.
Soms is het niet de tijd of de aandacht, maar gewoon de wetenschap dat je van elkaar houdt.
Lieve meiden, Ik Haaw ook van jullie!

 photo handtekeningafsluitingblogkat_zpsfae9a3f3.jpg

Labels: ,