As time goes by


mama met een blog
bron: Pinterest


Zomaar ineens is het al weer december, zijn we alweer een jaar verder. Het wordt gewoon 2015!
Ik ben in mijn hoofd nog niet klaar met dit jaar, hoor jongens. Of meisjes.
Ik heb nog zoooveel te doen.
Wat is ook alweer mijn bucketlist voor dit jaar?
O  ja, dat was het. Er stond geen baby op mijn bucketlist voor dit jaar. Maar die kwam er wel.
Dat was effe schakelen. Dat zette alles op de tweede plek of nog verder, veel verder.
Ruim een jaar geleden wisten we nog niet van het bestaan van Liam. Nou misschien net, toen was hij een klein hompje cellen van een paar mm groot.
En nu dan..een homp van 7,5 kilo, een 4 (bijna 5) maanden oude baby grijnst me aan vanuit de box.

Tijd blijf me fascineren, soms duurt de tijd uren en soms vliegt het voorbij.
Het feit dat ik nog heel goed weet dat mijn moeder 30 jaar werd, ik was toen ongeveer 10 jaar en nu word ik gewoon binnenkort 40 jaar. Het moet niet gekker worden.
O en weten jullie nog dat het jaar 2000 kwam. Oei oei oei, wat was dat spannend. Want alle computers konden wel eens gaan crashen. En dat zou nog wel eens vergaande gevolgen kunnen hebben. Iedereen hield zijn hart vast op 31 december.
En nu? We zijn alweer 15 jaar verder. Het vliegt!
Wanneer is het traag? Voornamelijk als ik wacht op de bus of tram en het is zo vreselijk koud.
Of wanneer ik trek heb in het avondeten en dat duurt nog uren!

Ik mijmer graag over de tijd. Het is zo ongrijpbaar. Want in mijn hoofd blijf ik lekker begin 20 jaar met een beetje ervaring, maar nu ik zo de 40 mag aftikken, voel ik het wel een beetje hier en daar in mijn lichaam. ( En misschien zie je het ook wel een beetje hier en daar :))
Kan trouwens ook een de gebroken nachten liggen ivm baby.
Ik zie het soms in de gezichten van kennissen. Je weet wel, de mensen die je niet elke dag ziet, maar zo af en toe voorbijkomen in je dagelijkse leventje. Wanneer ik dan stop en ze even goed aankijk, zie ik het.
DE tijd heeft ook hun te pakken.

Of het ultieme wat-gaat-de-tijd-toch-snel-feitje. Mijn eigen kinders. In een ogenblik besef ik dan dat ze weer gegroeid zijn. Niet alleen qua lengte, dat gaat ook maar door, maar vooral in hun ogen. Er is weer een beetje meer wijsheid ingekomen. En dat merk ik dan aan hun praatjes.

O jongens, hoe ongrijpbaar is de tijd, zucht, had ik dat al gezegd?
Ik zou het wel willen beetpakken en in doosje willen doen.
En alleen af en toe, wanneer ik een beetje extra nodig heb, dan haal ik het uit het doosje.
Of misschien kan ik het wel kweken in mijn kleine kweekkastje. En dan kan ik het geven aan wie dat nodig heeft.
Want oef, wat hebben veel mensen wat extra tijd nodig.
Al dat gehaast.
Helaas kun je tijd niet vastpakken en in een doosje doen, jammer.
Er is zoveel te zeggen over de tijd, ach ik mijmer nog effe door.
Nog een fijne dag allemaal.


De tijd is te traag voor wie wacht, te snel voor wie bedeesd is, te lang voor wie treurt, te kort voor wie zich verblijdt, maar voor wie het heeft is de tijd eeuwig. ~ Anoniem

 photo handtekeningafsluitingblogkat_zpsfae9a3f3.jpg

Labels: ,