De prinses en haar kies part 2



mama met een blog
D-day bij de tandarts



De afspraak was gemaakt voor woensdag 21 januari, D-day!
Het zou in principe een gewone routineklus worden, bij de tandarts.
Dan kon meteen het hele gebit bekeken worden. Maar stiekem
wisten we wel beter, toch?
Want mijn meisje had geen klachten, hoor. O nee, dat zou ze echt wel gezegd hebben, toch?

Maar ja, na die laatste ervaring (lees hier), werd er extra goed gecontroleerd na elke tandenpoetsbeurt.
We hadden zelfs op Youtube filmpjes gekeken over tandenpoetsen.
En ook een paar foto`s laten zien op internet van een mond vol met gaatjes.
Jakkes, daar kreeg ik zelfs nachtmerries van.

Van de tandarts hadden we een pakketje gekregen met allerlei tandenpoestgadgets.
Wat dat zijn? Een tig aantal folders, natuurlijk een tandenborstel en een tubetje tandpasta, een zandlopertje van 2 minuten (de geadviseerde tandenpoetstijd) en een paar roze tabletjes.
En voor de kenners onder ons, nee dat waren geen valiumtabletten.
Nee, dat waren hele bijzondere tabletjes! Wanneer je deze in je mond deed, kreeg je een explosie van roze. Dit roze bleef dan vastplakken aan alle vieze, ranzige tandplakrestjes die er in je mond zitten.
De gedachten erachter is om dit natuurlijk te doen NA het poetsen, zodat je kunt zien of je goed hebt gepoetst en waar dat beter kan. 
Een soort van antitandplakrestentabletten! ( Een mond vol, haha, weird woordgrapje)

Goed, genoeg gereedschap om die irritante rakkers de baas te blijven zou je zo zeggen.
Totdat ik tot mijn schrik een zwarte plek op de plaats van de getrokken kies ontdekte.
O nee, dacht ik, we zijn te laat geweest, de nieuwe kies is aangetast...
En ondanks luid protest van mijn lieve dochter, alias de coole meid, heb ik toch maar een afspraak gemaakt bij de tandarts.

Het was een afspraak van 15 minuten, te kort voor een ad hoc besluit om eventuele gaatjes weg te boren. Althans dat had de coole meid zo bedacht.
Ik moet zeggen dat ik echt supertrots was, toen ze toch weer op de grote stoel klom.
De stoel waar ze vorige keer zo vreselijk veel pijn had gehad.
Ze was echt stoer!
Maar goed, toen kwamen de instrumenten te voorschijn en zag ik dat lipje een beetje gaan trillen.
De coole meid hield stand en de tandarts deed een grondige controle. Gespannen keken mijn dochter en ik naar de uitdrukkingen die voorbij gleden op het gezicht van de tandarts.
Het was lastig om een inschatting te maken van het oordeel.
Moest er geboord gaan worden of niet?

Eerst nog een röntgenfoto maken. Ze onderging het gelaten. En na wat ingehouden adem kwam daar het eindoordeel. De zwarte plek is nog een stukje van de wortel van de oude kies. Deze sterft nu af. Hij kreeg hem de vorige keer er niet helemaal uit, maar hij was al in de staat dat hij vanzelf los zou gaan laten. De kies eronder had hier geen last van.
De gerustgestelde blik in de ogen van mijn meisje was fijn. 
Tjonge het was goed, joepie!

Maar we waren helaas nog niet klaar. Aan de andere kant van haar mond was er een kies die bezig was om een nare situatie te veroorzaken.
We keken elkaar verbaasd aan. Dit hadden we nog niet gezien.
En ze had er ook nog helemaal geen last van.
Op de foto was het echter al duidelijk te zien, de wortels waren al aangetast. 
We waren teleurgesteld. Ze had zo haar best gedaan om dit te voorkomen.
En dan nu dit!
Er waren twee mogelijkheden.
De eerste was om, zolang er geen pijn was, de kies er van zelf uit te laten komen. Met als nadeel dat de kies eronder aangetast zou kunnen worden. Mogelijkheid twee was om hem het gaatje toch te laten behandelen, met weer veel stress en angsten.
Korte termijn, lange termijn. Dit was een lastige beslissing. De coole meid wilde er niet over nadenken. Niet daar in elk geval en zo snel mogelijk naar huis.
Ze had gelijk, dit gaan we niet op stel en sprong beslissen.
Beste tandarts, we keep in touch!
To-be-continued..

Welke beslissing zouden jullie nemen? Korte termijn of lange termijn?






Labels: , ,