Een indo in een hokje



Ik ben een Indo, zo ik heb het gezegd.  Weliswaar tweede generatie, maar de kenners kunnen het duidelijk zien (ik zie jullie nu allemaal naar mijn profielfoto staren), maar voor de wat minder gevorderden kan ik ook doorgaan voor een Turkse of een Spaanse. Of soms zelfs een Griekse of zelfs een Tunesische aardbewoner. Jaja, ik heb ze allemaal gehoord.

Ach, ik zit er niet zo mee, ik voel mij gewoon een Nederlander.
Maar soms merk ik wel eens dat dàt toch niet opgaat voor iedereen.

Het liefst stoppen mensen je toch in een hokje, en dat hokje is niet altijd het beste plekje tussen de hokjes, zullen we maar zeggen.
Want even tussen ons, donker haar en bruine ogen is toch een beetje verdacht. Niet perse verdacht als negatief, maar ja, je bent toch anders en dàt zien ze toch.
Dat je door bruine ogen dezelfde dingen ziet als door blauwe of groene ogen, maakt niet dat je in hetzelfde hokje mag als een blauwogige of een groenogige aardbewoner.

Oké, nu word ik misschien wat wazig. Ik probeer het waarschijnlijk wat te voorzichtig te zeggen.
De directe manier is zo: Ik word wel eens gediscrimineerd vanwege mijn haarkleur en mijn oogkleur en mijn niet-meteen-duidelijke afkomst.
En het is waar, ook al voel ik mij echt een Nederlander er zijn wel wat verschilletjes.
Maar om daar nu meteen zo`n punt van te maken. Dat doe ik toch ook niet?

Ik werd mij er echt bewust van, dat ik er een beetje anders uitzag toen ik een jaartje of 10/ 12 was. Ik liep in mijn eentje over straat richting het winkelcentrum.
Ik woonde toen nog in mijn geboortestad(-je) binnen de Randstad. Ik moest wat boodschapjes doen voor mijn moeder en ik liep daar geheel tevreden te lopen.
Op een gegeven moment stopte er een auto naast mij. En de bestuurder vroeg of ik wist waar die en die straat was. Ik begon te lachen, dat doen Indo`s namelijk altijd (net als eten trouwens), en ik wil vertellen waar ze moesten zijn. Voordat het eerste woord uit mijn mond was gerold, hoorde ik de bijrijder zeggen dat ze dat toch niet aan een buitenlander moesten vragen, want die wist de weg toch niet in Nederland.
Ik was verbaasd en direct ook verdrietig, maar zoals een goede Indo betaamd, bleef ik vriendelijk lachen.

Dat altijd-lachen-gedoe is wel een dingetje, het viel mij ook op toen ik mijn Lief voor het eerst meebracht naar mijn kant van de Familie. Zeer geslaagd dacht ik, en ik vroeg mijn lief hoe hij het had gehad. Tja zegt ie, ik weet het niet zo, jullie waren alleen maar aan het lachen. En dat klopt, bij goed bericht: Smile en bij slecht bericht: Smile. Dat laatste probeer ik wel steeds vaker te onderdrukken. :)
Het is een soort ingebakken levenstechniek met voordelen, maar zeker ook met nadelen.

Een andere keer dat ik wat `onheus` bejegend werd, was bij het tuincentrum.
Ik was daar lekker kneuterig aan het doen met mijn toen oudste dochter van een paar maanden in de maxi-cosi en een goede vriendin. Terwijl wij lekker aan het kletsen en theeleuten waren in de koffiehoek kwam er een ouder echtpaar langs, het passeren was wat lastig, want de maxi-cosi blokkeerde de weg. Maar ik was al bezig om hem voor hun uit de weg te zetten, met een glimlach, toen ik te horen kreeg dat ik beter thee kon gaan drinken in mijn eigen land en dat ik ook nog het lef had om mij voort te planten.
Ook deze had ik niet zien aankomen en met een glimlach op mijn gezicht bleef ik rustig mijn thee op drinken.
Achteraf, ja achteraf had ik stampij moeten maken en flink ook. Maar van binnen voelde ik alleen een klein drupje verdriet. Misschien was het mijn trots, dat ik weigerde te reageren of gewoonweg niet wist wat te doen.

Ja, weet je Indo`s zijn ook maar mensen. Misschien niet het type wat iedereen leuk vindt of aardig vindt, maar toch echt mensen.
Mijn kroost is, door de mix van mijn lief en mij, een bonte verzameling kinderen. Ze zijn echt prachtig, maar mijn hart breekt wanneer mijn oudste dochter, die het meeste pigment heeft geërfd, aangeeft dat ze liever wat witter is, net als haar zusje.
Doordat ze nu al doorheeft dat ze er iets anders uitziet en niet in het beste hokje wordt gestopt, zo verdrietig.
Op die momenten probeer ik haar uit te leggen dat ze prachtig is, dat ze een mooie goudbruine kleur krijgt in de zomer en dat veel mensen dat mooi vinden en ook willen hebben. Ik vertel haar dat er mooie mensen in verschillende uitvoeringen bestaan.  Van binnen en van buiten zijn er grote of kleine, dikke of dunne varianten in bijna alle kleuren die je maar kunt bedenken.
Ook met groen haar, mama? Eh, ze bestaan vast ook, mensen met groen haar en ze zijn ook vast prachtig, leg ik uit.
En ze gaat weer door met haar bezigheden, met een grote glimlach op haar gezicht, want dat doen Indo`s.

 photo handtekeningafsluitingblogkat_zpsfae9a3f3.jpg

Ps Er ging een wereld voor mij open, toen ik googelde op kenmerken van een Indo.
Leuke websites: hier en hier

Labels: