Ik mocht geen keizersnede van de artsen.



Mama met een Blog/ keizersnede


Afgelopen week kreeg ik een appje van een lief vriendinnetje.
Er stond een linkje in en de opmerking: Dit heb jij toch ook gehad?

Niets vermoedend opende ik het linkje...

      'Ik mocht geen keizersnede van                                           de artsen...'


Slik.

Ja, lief vriendinnetje, dit heb ik ook gehad.
Ik moest het even laten inwerken. Er kwam ineens weer zoveel boven aan gedachten en emoties.
Ik drukte het even weg, was met andere dingen bezig die mijn aandacht eisten.
Maar het lukte mij niet helemaal.
Het deurtje was open. Nog niet wijd open, maar wel een klein kiertje. 
En telkens dacht ik eraan terug.

Drie bevallingen heb ik gehad, alle drie totaal verschillend. De eerste was een natuurlijke bevalling, een hele snelle met pijn, veel pijn. (Ja , ik weet het, een bevalling doet zeer.) Op die pijn was ik echter niet voorbereid. Niet tijdens de puflesjes en niet tijdens de consulten van de verloskundigen. 
En ondanks dat ik vreselijk trots was op mijn lichaam, dat het een baby kon baren, was er een zaadje gepland in mijn hersenen. 

      `Dit wil ik nooit meer!`


Jaja, bijna iedere vrouw roept dat! En dat gevoel zakt na verloop ook weer weg. Tenminste dat hoort zo. Maar in mijn hersenen niet. In mijn hersenen was het gaan wortelen.
Dat was op zich geen probleem, want ik had de meest geweldige dochter gekregen en het was goed zo, 1 kind is oké. 

Maar niet voor moeder natuur. We kregen een tweede ronde....
En een tweede bevalling...
Ik heb de angst voor de bevalling eerst genegeerd, maar rond een maandje of zes zwangerschap, kwam het toch dichterbij. 
De angst werd  steeds groter en het werd een soort van ding, een soort van enorme berg die ik moest gaan beklimmen. Ik heb het neergelegd bij mijn verloskundige. En ondanks mijn kundige verloskundige, is er niks mee gedaan. Sterker, het voelde alsof het werd weggewuifd. Geen bevestiging, geen begeleiding, niks. Het voelde alsof: je hebt geen keus, je kind moet er toch uit.

Dus.

Mijn tweede bevalling was op zijn zachts gezegd niet fijn. Ik heb er drie dagen over gedaan en uiteindelijk een keizersnede gehad. De laatste 5 uur voor mijn keizersnede heb ik persweeën gehad met maar 5 cm ontsluiting. Niet een aanrader en niet oké, nee.
Ik ben er meer dan ooit van overtuigd dat je mindset veel kan doen tijdens de bevalling en dat ik bij deze bevalling onbewust veel heb tegengehouden. Wist ik maar dat er meer over te weten valt.
Helaas is dit niet terug te draaien, maar ik heb er wel superveel van geleerd.
Zou ik het de volgende keer anders doen? Nee, hoor! Ik zou het gewoon helemaal niet doen.
Beter!

Toch?

Niet voor moeder natuur. We kregen een derde ronde...
Of het gepland was? Nou dat niet...
Wat zeg je?

Maar hoe kun je als doktersassistente 2 keer ongepland zwanger worden?
Tja, dat is een beetje medisch, een beetje (te) persoonlijk en ook een beetje geluk/ pech*.
Afijn, terug naar het onderwerp, want nu komen we tot de kern.
Want wat nu...
Hier gingen we gewoon nòg een keer. Onnodig om te vermelden dat de emoties en de hormonen, welke trouwens niet echt meewerken in deze situaties, door mijn lichaam gierden.

`Feit: Na een keizersnede mag je in Nederland kiezen of je weer een keizersnede wilt.'

Ehh, dat was mij verteld, tenminste, door de kundige verloskundige.
Maar bij de overdracht naar de gynaecoloog, kreeg de situatie ( mijn aanstaande bevalling) toch een hele andere insteek.
De gedachten is dat je het toch eerst zelf moet proberen als er geen reden is ( in hun ogen) om niet te zelf te bevallen. En Angst is geen reden. Nogmaals Angst is geen reden.

Dus.

Tja, dat snap ik wel vanuit medisch standpunt uit bezien, maar...NIET van mijn kant bekeken.
Het zou fijn zijn als de medische wetenschap iets meer begrip toont voor de emotionele toestand (lees: mindset) van de zwangere dame en erkent wat de impact hiervan kan zijn op de bevalling.
Dit betekent automatisch ook de waarborg voor de veiligheid van het kindje en de moeder.

Voor de duidelijkheid ik ben niet alleen voor keizersnedes of alleen voor natuurlijke bevallingen.
Ik ben voor meer aandacht voor de individuele situatie van de moeders in spe.
In mijn geval bleek het, de keizersnede, een goede keuze geweest, de gyneacoloog van dienst tijdens mijn keizersnede vertelde mij achteraf dat ik veel littekenweefsel had opgebouwd van de vorige keer en dat er beduidend meer risico was voor moeder en kind als we de natuurlijke bevalling waren ingegaan. Goede keus.
Hoe blij ben ik dat ik hier naar mijn gevoel heb geluisterd en voor een operatie ben gegaan. Want dat is een keizersnede uiteindelijk.
Want hoewel ik wist van de vorige keer dat ik minimaal 6 weken moest herstellen en dat dit best wat impact heeft (gehad) op een gezin met 2 jonge kinderen en een baby, woog dit niet tegen het risico op van een natuurlijke bevalling, in mijn geval.

Dit keer kon ik mij voorbereiden en was ik in betere conditie toen ik de operatie inging. Dat maakte dat het herstel een stuk makkelijker ging.
Ik heb een fijne  kraamtijd gehad met ruimte voor een lach en een traan, maar vooral vertrouwen in mijzelf.
En dat kun je als mama niet genoeg hebben!

Tot zover mijn gedachten en ervaring over de eigen keuze van de keizersnede.
Hoe staan jullie daarin?

 photo handtekeningafsluitingblogkat_zpsfae9a3f3.jpg
* doorhalen wat niet van toepassing is.


Labels: