#lekkermazzel


Jaja, ik zal het echt wel hebben verteld. Maar misschien
niet meteen, ik schaamde me een beetje.

Mama met een blog
Liam op de kinderboerderij

Het is dat mijn oudste dochter erbij was, die lekkere klep, ja die helpt het wel de wereld in.
Die kan echt niks stilhouden, werkt vaak nog beter als Social Media.

Dus toen we thuiskwamen en Mylène mijn moeder aan de telefoon sprak, was het hoge woord er gauw uit.
Oma, we zijn gevallen met de fiets, nu ja, mama is eigenlijk gevallen. Liam zat voorop en Celeste zat achterop.
Nee, hoor oma, alles goed. Beetje geschrokken allemaal, dat zijn we wel, maar verder alles goed, hoor.

Tja, dat soort verhalen maken oma`s niet heel gerust. Dus toen ik haar aan de telefoon kreeg, heb ik haar maar even gerust gesteld.
Ja, we zijn gevallen met de fiets vlakbij de kinderboerderij. Nee, ik heb geen flauw idee waarom het gebeurde. Het was bij de oversteek en we stonden eigenlijk wel een soort van stil. Bijna stil, eigenlijk.
Tja, het gebeurde gewoon. Ik voelde dat ik uit balans raakte en kon het niet meer tegenhouden. Wel geprobeerd nog hoor. maar nee, het lukte niet. Elke keer viel ik een stukje verder.
Ja, ik was ook Mylène in de gaten aan het houden, het was een druk oversteekpunt, met allemaal gehaaste automobilisten, die allemaal gefronst en serieus keken. En ja, Celeste, die achterop zat, wilde ook een beetje meekijken. En toen ging het mis, ik ging vallen en kon het echt niet meer stoppen.
Misschien dat mijn hakkenschoenen ook niet echt hielpen voor de balans. Nee, ook niet echt handig op de kinderboerderij.
Maar goed, deze stonden beneden toen we wilden vertrekken en anders moest ik weer naar boven, met Liam en, nou ja gewoon gedoe. Ja, ik wil er af en toe ook een beetje vrouwelijk bijlopen. Maar ze zijn niet echt handig, nee.

Maar goed om terug te komen op de valpartij, het was ook een beetje een gekke val. Met 2 kinderen op de fiets val je niet echt lekker.
Er was ook niet zo veel plek om te vallen, tenzij ik bovenop de kinderen viel.
Dat was lastig. Maar wel goed gelukt. Ik ben op niemand gevallen en de kinderen hadden ook geen blauwe plekken, gelukkig.
Ja, ik wel, straks denk ik, of morgen. Mijn bovenarm doet pijn en mijn kuit. En ja, ik zal morgen wel spierpijn hebben.
Zo`n mamafiets is ook best wel zwaar, hoor.
Oma, was gelukkig weer wat gerust gesteld.

In het begin stopte er niemand. Niet dat ik dat wilde, dacht ik, maar feit is dat er niemand kwam helpen.
Totdat er een witte bestelbus langsreed en er een paar mannen uitstapten. Die hielpen gelukkig wel, ze hielpen mij en de kinderen overeind, vroegen of het ging, of ik geen pijn had of de kinderen geen pijn hadden, keken nog een keer goed naar de kinderen of ik niet iets over het hoofd had gezien, mijn fiets werd nagekeken, het stoeltje weer goed vastgezet en vroegen of ik nog wat begeleiding naar huis nodig had.
Maar nee, bedankt, we waren op weg naar de kinderboerderij, en het leek  niet zo ernstig, dus we zetten ons reis voort. De mannen stapten weer in, zwaaiden en wij zwaaiden terug, ieder met een glimlach op zijn gezicht gingen we weer zijn weegs.
Mannen, als jullie dit lezen, nogmaals bedankt! Ik zou jullie graag een bloemetje brengen!

Op naar de kinderboerderij dan maar en dat was ook heel gezellig.
Mama was nog een beetje bibberig, dat had volgens mij niemand in de gaten en
uiteindelijk hebben we allemaal niks ernstigs overgehouden, alleen wat schrik en een blauwe plek.

#lekkermazzel, toch?


 photo handtekeningafsluitingblogkat_zpsfae9a3f3.jpg

Labels: ,